Βιaστηκα όταν ήμουν 17 ετών. Γέννησα ένα μωρό όταν ήμουν 18 ετών. Το μωρό μου πέθανε όταν ήμουν 19 ετών.

Δεν θυμόμουν τίποτα όταν ξύπνησα το πρωί αφότου έγινε ο βιaσμός ή τι έκανα τις ώρες πριν από την επίθεση. Σκέφτομαι πάντα τη ζωή μου ως “Πριν και Μετά το βιaσμό”, και εγώ παγιδευμένη στη μέση.

Θυμάμαι όμως αυτό: ήταν ένα αγόρι από το σχολείο που νόμιζα ότι ήταν φίλος μου.

Τον προσκάλεσα στο σπίτι μου να δούμε ταινία. Το χέρι του χάιδεψε στο πόδι μου. Όταν του ζήτησα να σταματήσει, το μόνο που είπε ήταν «Δεν θέλω να σταματήσω».

Το χέρι του βρέθηκε πάνω από το στόμα μου που μετατράπηκε σε ένα χέρι γύρω από το λαιμό μου. Προσπάθησα nα απομακρυνθώ και το χέρι του με έσφιξε τόσο πολύ μέχρι που άρχισα να λιποθυμώ. Σταμάτησα να παλεύω.

Δεν τον θυμάμαι να φεύγει από το σπίτι μου. Θυμάμαι αόριστα οτι μετά κοιτούσα τις κηλίδες αίματος στο λευκό σεντόνι του δωματίου μου. Δεν μπορούσα να επεξεργαστώ αυτό που είχε συμβεί.

Ξάπλωσα στο κρεβάτι μου, προσπάθησα να τυλίξω τα χέρια μου γύρω μου, αλλά δεν άντεχα να με αγγίζει κανείς – ούτε καν με το χέρι μου.

Ήμουν άριστη μαθήτρια, τραγουδούσα στη χορωδία, τα είχα καλά με όλους.

Μέσα σε τρεις μήνες από τον βιaσμό, οι βαθμοί μου έπεσαν κατακόρυφα. Εγκατέλειψα τα πάντα. Άρχισα να αρρωσταίνω και να λείπω απ’ το σχολείο. Εχασα κιλά. Σκεφτόμουν σοβαρά την αυτοκτονία.

Δύο μήνες αργότερα, (πέντε μήνες μετά το συμβάν) η μητέρα μου βρήκε ένα βιβλίο για την ανάρρωση μετά από βιασμό τυλιγμένο σε εφημερίδα κάτω από το κρεβάτι μου.

Έκλαψε και μου ζήτησε συγγνώμη, εξηγώντας οτι με βάση τα σημάδια που είχα δείξει τους τελευταίους μήνες θα έπρεπε να το είχε καταλάβει.

Με πήγε στον γυναικολόγο της για να κάνω εξετάσεις για Σεξουαλικά Μεταδιδόμενα νοσήματα και για εγκυμοσύνη.

Μόνο που το τεστ εγκυμοσύνης επέστρεψε θετικό.

Ήμουν τόσο ψυχικά ασταθής τους μήνες μετά τον βιασμό μου, που δεν μπορούσα να καταλάβω τα συμπτώματα. Ήμουν αδύναμη. Το στομάχι μου ήταν πρησμένο. Οι περίοδοι μου ήταν ανέκαθεν και ακανόνιστες. Που να φανταστώ;

Αμέσως με βάλανε μέσα για υπέρηχο, οπου μου δηλώσανε οτι είναι κοριτσάκι. Πάγωσα. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Η μητέρα μου άρχισε να κλαίει. Ξανά.

Όμως και στον υπέρηχο δεν ήταν όλα ρόδινα. Μου δηλώσανε οτι είναι αργά για να κάνω έκτρωση, αλλά είχα την επιλογή του να βάλω το μωρό για υιοθεσία εφόσον γεννηθεί, κάτι για το οποίο η μητέρα μου ήταν κάθετη οτι δεν θα γινόταν.

Το μωρό φαινόταν να έχει μια πάθηση.

Είχε υδροκεφαλία.

Το έμβρυο συνέχισε να αναπτύσσεται επειδή το στέλεχος του εγκεφάλου ήταν ακόμη ανέπαφο, αλλά μας είπαν οτι θα γεννηθεί τυφλή, κωφή, εντελώς γνωστικά αναισθητοποιημένη, επιρρεπής σε επιληπτικές κρίσεις, διαβήτη, αϋπνία, υποθερμία και πολλά άλλα. Ο κατάλογος κάθε αγωνίας που θα υποφέρει ήταν τεράστιος.

Οι λέξεις που ήρθαν στο μυαλό μου ήταν «σκληρό» και «απάνθρωπο». Είχα ήδη υποστεί ένα τραύμα.

Δεν ήταν αρκετό; Ήμουν τόσο εύθραυστη, κρέμοταν η ζωή μου από ένα νήμα, απελπισμένη για κάποια αίσθηση ομαλότητας και τώρα αυτό…

Η κόρη μου γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2005. Την ονόμασα Zoe Lily. Δεν ήθελα να την αγγίξω στην αρχή, πεπεισμένη ότι θα της προκαλούσα περισσότερο πόνο.

Φοβόμουν ότι θα πέθανε στην αγκαλιά μου, φοβόμουν ότι θα την κοίταζα και θα αισθανόμουν την ίδια αηδία που ένιωθα για τον εαυτό μου. Την πήραν. Ο νευρολόγος ήρθε και ρώτησε πώς θέλαμε να προχωρήσουμε.

Ρώτησε αν θέλαμε να την διασωληνώσουμε γιατί δεν είχε το ένστικτο να πιπιλίζει και ρώτησε ποια άλλα μέτρα διάσωσης θέλαμε να λάβουμε. Οι πιο βασικές λειτουργίες του σώματός της ελέγχονταν από το μυαλό της, αλλά ως εκεί. Θα ήταν καλοσύνη, εξήγησε, να την αφήσουμε να ηρεμήσει και να φύγει…

Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μπορούσα να είμαι τόσο γεμάτη αγάπη για αυτό το παιδί και επίσης εύχομαι να μην είχε γεννηθεί ποτέ.

Την πήραμε σπίτι γνωρίζοντας καλά ότι θα πεθάνει εκεί. Για ένα χρόνο η οικογένειά μου την αγάπησε όσο τίποτα άλλο.

Σκεφτήκαμε πώς να την ταΐσουμε με ένα μπουκάλι τοποθετώντας ένα δάχτυλο κάτω από το πηγούνι της, πιέζοντας απαλά προς τα πάνω μέχρι να πέσει κάτω στη θηλή για να ρουφήξει γάλα. Χρειάζονταν πάντα δύο ώρες για να τελειώσει ένα μπουκάλι.

Την τυλίγαμε με ηλεκτρικές κουβέρτες στα μέσα του καλοκαιριού επειδή δεν μπορούσε να ρυθμίσει τη θερμοκρασία της. Περάσαμε όλες τις διακοπές στο νοσοκομείο εκείνο το έτος.

Την ημέρα των ευχαριστιών, τα χείλη της έγιναν μπλε και σταμάτησε να τρώει επειδή είχε αναπτύξει λοίμωξη στα νεφρά. Πήγε να πεθάνει από τα αντιβιοτικά.

Το Πάσχα, ήμασταν πίσω στο νοσοκομείο με λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος, πρωτεϊνουρία, ανεξέλεγκτο πυρετό, και ο παιδίατρος μας είπε να προετοιμαστούμε, ότι έτσι ήταν το τέλος. Μας στείλανε σπίτι όταν η κατάσταση της μικρής θεωρήθηκε σταθερή.

Τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για το πως είναι να χάνεις ένα παιδί, ακόμη και όταν γνωρίζεις ότι θα γίνει. Έτσι ξαφνικά, ένα πρωί η καρδιά της σταμάτησε. Πέθανε στην αγκαλιά του πατριού μου. Δεν μπορούσα να την κοιτάξω. Θα πέθαινα κι εγώ.

Η θλίψη με καταβάλλει ακόμα και τώρα, 12 χρόνια από το θάνατό της. Είμαι κομμάτια κάθε μέρα όταν τη σκέφτομαι.

Θα ήθελα να μην είχε γεννηθεί ποτέ; Ναί. Εκατό φορές ναι. Θα ήταν μια καλοσύνη. Η Zoe δεν θα έπρεπε να υπομείνει τόσο πολύ πόνο στη συντομία της ζωής της.

Η καρδιά της θα μπορούσε να είχε σταματήσει όταν ήταν ζεστή και ασφαλής μέσα μου, και θα είχε γλιτώσει όλα όσα ακολούθησαν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή: huffpost.com, singleparent.gr

 


Warning: printf(): Too few arguments in /var/www/vhosts/seanergy-mare.com/badmoms.gr/wp-content/themes/vandana-lite/inc/extras.php on line 118

You may also like

Leave a Reply

Your email address will not be published.