ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ

Δεν δουλεύει αυτή. Ξύνεται όλη μέρα και της τα φέρνει έτοιμα ο άντρας της…

Από τη Μαρία Τουτουντζή

– Δεν δουλεύει αυτή. Ξύνεται ολη μέρα και της τα φέρνει έτοιμα ο άντρας της.

– Ναι αλλά έχει παιδιά!

– Ε και; Τι είναι αυτό, δουλειά;;

Σ’αυτή την στιχομυθία αγαπητοί μου αναγνώστες, έτυχε να ήμουν μπροστά.

Ήθελα να πάρω τον λόγο αντί για την κοπέλα που αφορούσε και να απαντήσω εγώ στον εν λόγω κύριο όμως δεν μου επέτρεπε να παρεκτραπώ ουτε ο χώρος αλλά ούτε και η στιγμή.

Δεν μπορώ όμως να σταματήσω να το σκέφτομαι, γι’ αυτό αποφάσισα το νέο μου άρθρο να είναι αφιερωμένο σε όλους αυτούς τους κυρίους (και τις κυρίες ενδεχομένως) που κάνουν αντίστοιχα σχόλια απείρου κάλλους χωρίς ίχνος ντροπής.

Για σένα λοιπόν, αγαπητέ μου, που κρίνεις έτσι απαξιωτικά μια γυναίκα, και μάλιστα την κρίνεις για κάτι που δεν έχεις βιώσει ποτέ σου, μόνο λύπηση πρέπει να νιώσω. Πριν να φτάσω στην λύπηση όμως, νιώθω θυμό.

Θυμό που χρησιμοποίησες για μια γυναίκα έτσι απροκάλυπτα λέξεις όπως το ’’ξύνεται όλη μέρα’’ επειδή δεν δουλεύει, ’’δεν κάνει τίποτα, της τα φέρνουν έτοιμα’’ και αλλα τέτοια χαριτωμένα, χωρίς ποτέ σου να έχεις μπει στα παπούτσια της, χωρίς να έχεις ποτέ σου γευθεί λίγη από την ζωή της.

Είμαι βέβαιη ότι εσυ και οι όμοιοι σου έξω από τον χορό, δεν θα αντέχατε ούτε δυο ώρες δικές της.

Πες μου λοιπόν αγαπητέ μου, εσύ που τα ξέρεις όλα… Πες μου την τελευταία φορά που έμεινες έστω και 24 ωρες σε ένα σπίτι με ένα μωρό. Με ένα νήπιο. Με ένα παιδί, με έναν έφηβο! Για να μην σου πω μ’όλα αυτά μαζί!

Πες μου την τελευταία φορά που έπεσε πάνω σου η ευθύνη σχεδόν αποκλειστικά της ανάθρεψης και της ανατροφής μίας, δυο, τριών ζωών! Πες μου την τελευταία φορά που άφησες πίσω τα θέλω σου, τα όνειρά σου, που ξέχασες, τις σπουδές που έκανες, και την δουλειά που είχες, που εγκατέλειψες το πορτοφόλι σου, την ανεξαρτησία σου και μάλιστα οικειοθελώς!

Και τέλος πες μου πότε ήταν η τελευταία φορά ως ενήλικας, που εξαρτώσουν οικονομικά, που για το οτιδήποτε θα έπρεπε να απλώνεις το χέρι… Θα σου πω εγώ πότε ήταν. Ποτέ. Δεν θα τ’ άντεχε το αντριλίκι σου…!

Αυτό το αντριλίκι που προσβάλλει όλους τους άλλους άντρες. Εκείνη όμως τ’αντεξε και τ’αντέχει. Όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες σαν και αυτή που διάλεξαν να θυσιάσουν το ”εγώ” τους, μαζί με τα πορτοφόλια τους, με τα πτυχία τους, με τις δουλειές τους και παραδώθηκαν άνευ όρων στην οικογένειά τους και κλείστηκαν μέσα σε τέσσερις τοίχους!

Και μαζί μ’αυτές υπάρχουν και οι άλλες, που δεν μπόρεσαν να το κάνουν, γιατί δεν το επέτρεψε η βιοπάλη αλλα αν τις ρωτήσεις, χίλιες φορές θα το’καναν για να μην μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε άλλα χέρια πέρα από τα δικά τους! Και πίστεψε με, δεν έχεις ιδέα τι σημαίνει αυτό και ποσο δύσκολο είναι!

Δεν έχεις ιδέα τι σημαίνει για μια ενεργή και δραστήρια γυναίκα, να είναι μόνιμα εγκλωβισμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους χωρίς διακοπή, χωρίς αλλαγή παραστάσεων, χωρίς συναναστροφή με κόσμο πέρα από την μανάβισσα, τον κρεοπώλη και τον φούρναρη.

Δεν έχεις ιδέα τι σημαίνει να ξυπνάς κάθε πρωί και να μην υπάρχει καμία δημιουργική πρόκληση δουλειάς, καμία ουσιαστική σου εκτόνωση, πέρα από το πλύσιμο, μαγείρεμα, σιδέρωμα, σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα…

Εκτός και αν νομίζεις ότι επειδή είμαστε γυναίκες μόνο για αυτά είμαστε, και θα’πρεπε να λέμε και ευχαριστώ! Δεν γνωρίζεις πως είναι να έχει πέσει πάνω σου όλη η ανατροφή και όλη η ευθύνη των παιδιών σου ακριβώς επειδή όπως είπες, ο άντρας σου δουλεύει από το πρωί ίσα με το βράδυ.

Εκτός αν νομίζεις πάλι ότι το να βγάλεις σωστούς ανθρώπους στην κοινωνία είναι εύκολο! Δεν ξέρεις πόση υπομονή, πόση αυταπάρνηση, πόση ψυχική δύναμη χρειάζεσαι για να ανταπεξέλθεις των περιστάσεων αυτών των τεσσάρων, έξι, οχτώ σου τοίχων και να αντέξεις το να είσαι “απλά” (όπως είπες) μάνα και χαρωπή νοικοκυρά!

Δεν έχεις ιδέα αγαπητέ μου πως είναι να ανταποκρίνεσαι σε όοολα εκείνα τα 24ωρα και ασταμάτητα ’’μαμάαααα’’ που ακούς, και να είσαι πάντα εκεί απίκο (και ΕΝ οίκω) για να φροντίζεις, να αγκαλιάζεις, να υπομένεις και να αγαπάς… Δεν έχεις ιδέα πως είναι να παλεύεις με τις τύψεις σου για όλες εκείνες τις στιγμές που δεν άντεξες και ξέσπασες, φώναξες, έβρισες!

Τύψεις για όλες εκείνες τις στιγμές που νιώθεις εγκλωβισμένη, καταπιεσμένη, ευνουχισμένη… Τύψεις, τύψεις, τύψεις κάθε φορά που σκέφτεσαι για δευτερόλεπτα και τον εαυτό σου και συνειδητοποιείς πως ο χρόνος φεύγει και εσύ παραμένεις πίσω από τους τέσσερις σου τοίχους να πλένεις και να σιδερώνεις, πράγματα που δεν σ’ευχαριστούν, δεν σε εξελίσσουν σαν άνθρωπο, δεν διευρύνουν ούτε το μυαλό, ούτε την ψυχή σου…Όταν όμως βλέπεις μέτα γερά τα παιδάκια σου να κοιμούνται γαλήνια, λες: “Δόξα τω Θεώ, χαλάλι, τίποτα δεν έχει αξία μπροστά σ’αυτά… Ούτε καν η ζωή μου, πόσο μάλλον οι ανάγκες και τα θέλω μου… Γιατί αυτά είναι η μεγαλύτερη προσωπική μου επιτυχία!

Αυτά είναι η μεγαλύτερη μου επίτευξη ως άνθρωπος και όσο αν στραγγαλίζονται μέσα μου οι προσωπικές μου φιλοδοξίες, μπροστά στα παιδιά μου εξαϋλώνονται τα πάντα! Γιατί ένα σ’αγαπώ των παιδιών σου και μια αγκαλιά του άντρα σου είναι αρκετό για να θυσιάσεις τα πάντα από την αρχή, ξανά και ξανά! Μέχρι που η αυταπάρνηση να μην έχει πια καμία αξία σαν λέξη…

Ποιός είσαι εσύ λοιπόν που θα κρίνεις; Ποιός είσαι εσύ που θα καθορίσεις το μέγεθος δυσκολίας της μητρότητας και θα απαξιώσεις το μεγαλείο αυτής της αυταπάρνησης, αυτής της θυσίας, αυτής της ‘‘ΑΝΕΡΓΙΑΣ”;

Και τέλος πες μου ρε φίλε, σε ποιόν ακριβώς τα φέρνουν έτοιμα τελικά;…

** Αν σας άρεσε το κείμενο της Μαρίας, μπορείτε να διαβάσετε και άλλα στη σελίδα της στο Facebook: Mary’s Diary **


Warning: printf(): Too few arguments in /var/www/vhosts/seanergy-mare.com/badmoms.gr/wp-content/themes/vandana-lite/inc/extras.php on line 118

You may also like

Leave a Reply

Your email address will not be published.