Ιστορίες Μπαμπάδων: Ήμουν πατέρας στα 31, παντρεμένος στα 32 και χήρος στα 33

Το όνομά μου είναι Ben. Στις 10 Νοεμβρίου 2012 η ζωή μου άλλαξε για πάντα .

Μετά τις 8.00μμ έφυγα από το σπίτι των φίλων μου, ήμουν ένας 33χρονος, παντρεμένος με παιδί. Στις 9.17 μμ καθόμουν σε ένα ασθενοφόρο, σε κατάσταση σοκ.

Θυμάμαι μόνο την ώρα γιατί παρατήρησα ότι οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν την ίδια ώρα που γεννήθηκε ο γιος μας δύο χρόνια και τρεις εβδομάδες πριν.

Ο γιος μου κι εγώ καταφέραμε να αποφύγουμε το αυτοκίνητο που σκότωσε τη γυναίκα που αγαπούσα τα τελευταία οκτώ χρόνια.. Εκείνη δεν τα κατάφερε.

Ο Jackson, ήταν μόλις δύο ετών όταν πέθανε η μαμά του. Θυμάμαι ότι δεν είχα καμία ιδέα πώς να του εξηγήσω τι συνέβη…

Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι τα παιδιά δεν υποφέρουν τόσο πολύ όσο οι ενήλικες όταν κάποιος πεθαίνει. Όποιος όμως έχει βιώσει το θάνατο κάποιου που αγαπάει, θα καταλάβει ότι αυτό δεν είναι αλήθεια.

Δεν μπορούμε να βρούμε τις λέξεις για να εκφράσουμε τι νιώθουμε και ίσως δεν αισθανόμαστε πάντα αρκετά ασφαλείς για να τις πούμε.

Θυμάμαι προτού ο γιος μου αρχίσει να εκφράζει με λόγια για το πώς νιώθει, μου έστελνε συχνά emoji από τα τηλέφωνα των παππούδων του. Συνειδητοποίησα ότι, ακόμη και τότε, προσπαθούσε να μοιραστεί τα συναισθήματά του μαζί μου.

Επτά χρόνια μετά το θάνατο της μητέρας του, ο Jackson εξακολουθεί να επικοινωνεί μέσω emoji, και παράλληλα προτρέπει τα παιδιά που έχασαν τη μαμά μας να κάνει ότι κάναμε μαζί:

να έχουν φωτογραφίες της στον τοίχο,
να της φτιάχνουν ένα κέικ για τα γενέθλιά της,
να γράφουν ιστορίες που θα ήθελαν τις μοιραστούν μαζί της,
να φτιάξουν μια κατασκευή χρησιμοποιώντας ένα αντικείμενο δικό της.

 

 

Πηγή: mothersblog.gr

Recommended Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *